Sneek, zaterdag 18 mei 2030. (Kerkblad PS september 2010)

Lief logboek,

Morgen eindigt mijn arbeidzame leven in Sneek met mijn pensionering. Ruim 25 jaar heb ik in Sneek gewerkt. De laatste tijd hoor ik af en toe zeggen dat men wat op mij uitgekeken is. Goh. Ik moet het al 67 jaar met mezelf doen….

Vandaag kijk ik terug en maak ik de balans op. Hoe is het geweest? Dat vroeg de journalist vanmorgen ook. “Hoe is het geweest dominee? Zijn er achteraf dingen die u liever anders had willen doen?” Ik laat de vragen in me rondgaan. Er passeert een hoop. Ik denk aan midden jaren ’10 toen een deel van onze gemeente zich verzette tegen het kabinet Wilders, terwijl een ander deel juist vond dat kerk en politiek gescheiden werelden waren. Maar Wilders is allang verleden tijd en de moskeeën zijn al weer jarenlang algemeen gerespecteerd. Overigens heeft ook daar de ontkerkelijking gigantisch toegeslagen.

Met die ontkerkelijking had ik achteraf anders om willen gaan. Ik weet nog dat we een grote kerkenraad hadden met zes predikanten en nog een stel beroepskrachten. Met dat ene kerkgebouw en de anderhalve beroepskracht van nu is dat nauwelijks voor te stellen. Er was erg veel mogelijk en we waren op erg veel terreinen bezig. Een mooie tijd was het, waarin fantastische dingen gebeurden. Maar tegelijkertijd gingen we raar met de krimp om. We knokten er tegen. Het leidde vaak tot gemopper. We probeerden met hand en tand te bewaren wat we hadden. Echte achterhoedegevechten. Kansloos. Want iedereen voelde de krimp. En ieder had de ervaring dat mensen om je heen, uit je eigen familie en vriendenkring de kerk als instituut niet meer zagen zitten. En jezelf geregeld ook niet. Nee, krimp moet je niet bevechten, krimp moet je accepteren. En als het pijn doet, moet je het over die pijn hebben. En dan kijken hoe je je richten kunt op die taken die je als gemeente nog wel kan doen.

Ik probeerde het te relativeren. Zo van: “Je weet toch dat het rondom Jezus met maar twee handenvol mensen begonnen is en dat het zich uitbreidde tot wat zaaltjes en bovenkamers in de grote steden? Dat de kerk daarna een machtsfactor is geworden met rijke gebouwen en prachtige kerken, is eigenlijk raar. Krimp is misschien wel heel gezond.” Of ik zei: “Nee, ik kan er niet mee zitten dat de kerkgang terugloopt. Kerkgang en kerkdienst is maar vorm. Mensen geloven op zo ontzettend veel manieren”. Dat laatste is zeker waar. Maar mijn relativeren leverde alleen maar verwarring op. Want het was maar de ene kant van het verhaal. De andere kant was dat ik er zelf wel degelijk last van had. En daar zit ook een stukje ijdelheid bij. Want het is toch prachtig als de kerk waar je voorgaat stampvol zit? Dan ben je een goede dominee, zegt men. En blijkbaar vond ik dat toch belangrijker dan ik toegaf.

Waar maakte ik me eigenlijk druk om. Wat ik nu ervaar met die paar handenvol kerkgangers en de contacten die ik als predikant (nog één dag) heb, is echt en puur. Niet minder echt dan toen we nog met een hoop waren. We kunnen natuurlijk minder dingen beetpakken dan vroeger, maar daar gaat het toch niet om? Het gaat er om dat je je richt op de dingen die je wèl kunt. Dat je die dingen goed doet. En al wat je niet (meer) kunt met een gerust hart los laat. Daar hadden we het veel vaker over moeten hebben.

Verder moeten we natuurlijk gewoon door gaan. Elkaar inspireren en vooral heel veel ruimte bieden. Ruimte bieden voor al die zoekers en vragers die voor even of voor langere tijd onder ons dak wilden komen. Daarom heb ik toegehapt toen FC Sneek me benaderde. Eigenlijk onvoorstelbaar dat er in zo’n klein stadje als Sneek zo’n groot voetbalstadion gebouwd kon worden. In plaats van de kerk een voetbalstadion. Ik heb er wel een tijdje over na moeten denken toen ze me vroegen om samen met de katholieke voorganger de kapel in stadion De Waterpoort in te wijden. Ik weet nog goed dat ik in de zomer van 2010 geschokt was toen ik in de ingewanden van het voetbalstadion van Barcelona een kapel zag. Nota bene pal aan de spelerstunnel. Ik kreeg er beelden van die ik in mijn logboek optekende in augustus 2010:

De voetballers van Barcelona en die van hun tegenstander staan te trappelen in de gang. Nog vijf minuten en dan begint de wedstrijd. Drie spelers van de basiself van Barcelona en twee van de tegenstander gaan nog even de kapel in om te bidden. Wat zouden ze bidden? Raar, God kan ze natuurlijk niet beiden een overwinning geven. Absurd.

Maar nu heb ik vorige week de kapel in het Sneeker voetbalstadion ingewijd, zoals de paus dat deed in de vorige eeuw in het stadion van Barcelona. Toch nog in de voetsporen van de paus getreden in mijn laatste werkende weken. Ik deed het vol overgave. Nu wel. Want overal waar behoefte is aan een ruimte waar mensen voor even binnen kunnen komen om contact te zoeken met de Eeuwige, moet ik niet in de weg gaan staan.

Nog één dag. Met plezier. Tot morgen.

Aart C. Veldhuizen.

 


website van Aart C. Veldhuizen, www.aartveldhuizen.nl


Cookies helpen ons onze services te leveren. Door onze services te gebruiken, geeft u aan akkoord te gaan met ons gebruik van cookies. OK